Mustafa Balbay'a Mektup

Mustafa Ali Balbay
CHP İzmir Milletvekili
Ankara 1 Nolu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu
F-6 Alt Koğuş Sincan Ankara

Sayın Balbay,

On bir yaşımdan beri hemen hemen aralıksız izlediğim Cumhuriyet gazetesinin yazarı ve üyesi bulunduğum Cumhuriyet Halk Partisi'nin milletvekilisiniz. Tümüyle hukuksuz olan tutukluluğunuzun başladığı günden bu yana dimdik ayakta durmanız, yazarlığınızı geliştirmeniz (açıkçası rahmetli Mumcu'nun haince katletilmesi ardından onun köşesinde yazmaya başladığınızda yazarlığınıza ilişkin kafamda ciddi soru işaretleri oluşmuştu. Büyük insanların yerini doldurmak her zaman zordur.) beni çok sevindirdi. Ülkemizde egemenler birçok aydını hapse sokarak cezalandırdıklarını düşündüler, ama bu hapsedilen aydınlarımızın daha da serpilmesini, büyümesini sağladı. Siz de o aydınlarımızdan birisiniz.

Diğer CHP'li üst düzey yöneticilere ve milletvekillerine oranla bulunduğunuz özel koşuldan ötürü aldığınız mektuplara daha büyük bir ilgi gösterdiğinizi tahmin ediyorum. Yazılarınızda da zaten aldığınız mektuplara zaman zaman atıf yapıyorsunuz. Ondan dolayı aidatını düzenli ödeyen bir parti üyesi olarak CHP ile ilgili görüşlerimi sizinle paylaşmak istedim. Eminim ki benimkilere benzer düşünceleri mektupları ile sizinle paylaşan birçok CHP'li vardır. Sizden isteğim görüşlerimizi harmanlayarak CHP yönetimine aktarmanızdır. Görüşlerimi madde madde ve kolay okunur biçimde size aktarıp fazla zamanınızı almadan mektubumu sonlandıracağım.

1. Partinin İdeolojik Konumu: CHP 1960'larda ortanın solunda olduğunu ortaya koymuş ama içinde sağcı unsurları taşımayı sürdürmüştür. Günümüz Türkiye'sine CHP'ye tek hareket yönü kalmıştır: SOL. Sürekli sağcılara sempatik mesajlar verilmesi, partiye sağcı unsurların alınması yanlış ve tehlikelidir. Sadece AKP karşıtlığı üzerinden sağ-sol unsurlardan oluşan gevşek bir siyasal koalisyona dönüşen CHP zamanı geldiğinde Türkiye'yi yönetemez.

Atatürk'ün üzerine titrediği iki ana ilke: "tam bağımsızlık" ve "ulusal egemenlik"tir. Ulusal egemenliğin güvencesi laikliktir. AKP laikliğe yönelik yeni bir saldırı başlatmış durumdayken CHP'nin meydanı boş bıraktığı görülmektedir. CHP geçmişte (1945-1950) oy kaygısı ile laikliği aşındıracak bazı "açılım"lar yapmıştır, bütün bunlar DP'nin daha da güçlenmesinden başka bir sonuç doğurmamıştır. Hala "İmam-hatip okullarını CHP olarak biz kurduk." edebiyatını yapmak son derece yanlıştır.

Neoliberalizmin şiddetli biçimde ve kökten reddedilmesi gerekmektedir. Ülkemizin bu kadar gerginleşmesinin nedeni zengini daha zengin, fakiri de daha fakir yapan, insanımızı tüketim hayvanına indirgemek isteyen neoliberal politikalardır.

2. Üye Yapısı: Ne yazık ki hastalıklı bir üye yapısı bulunmaktadır. Üyelerin niceliğinin değil, niteliğinin önemli olduğu yeni bir yaklaşımın yaşama geçirilmesi gereklidir. Naylon üyelik, bindirilmiş kıta gibi günlük siyaset diline girmiş terimler CHP'nin kapısından içeri sokulmamalıdır. Her gelenin partiye üye yapılması gereksizdir, doğru da değildir. Onun yerine partiye katkı vermek isteyen kişilere önce "gönüllü" statüsü verilebilir, başarı gösteren gönüllüler "üye" statüsüne hak kazanabilirler. Üye yapısındaki ciddi sıkıntı ülke genelinde aday belirlemede ön seçim yapılmasını, delege seçimlerinin CHP'ye yakışır biçimde gerçekleştirilmesini engellemektedir.

3. Taban-Tavan Arasındaki İletişim: CHP'nin doğal tabanında yer alan yurttaşlar gerek sosyal medyadan gerekse CHP internet sitesinden seslerini parti yönetimine duyurmaya çalışmaktadır. Gönderilen iletilerin, yapılan yorumların ve önerilerin akıbetini kimse bilmemektedir. Söylemekten üzüntü duyuyorum ama medya kalemşörlerinin, beyaz ekrana sıkça çıkan kişilerin CHP yönetimi üzerindeki etkisinin CHP üyesi ve sempatizanlarının oluşturduğu etkiden kat be kat fazla olduğu hissedilmektedir. İnternet okuryazarlığı ülkemizde bu kadar gelişmişken parti interneti "tavandan taban"a doğru kullanmakta ısrar etmektedir. Halbuki iletişim iki yönlü olmalı, partiye internetten tek satır yazıp yollayan kişiye bile yanıt veren dinamik bir yapı kurulmalıdır. Partiye gönüllü yardım etmek isteyenlerden hızla yeteneklerine göre yararlanılmasını sağlayacak bir yapı olmalıdır bu. Partililerin günlük olaylara, parti politikalarına ve açıklamalarına nasıl tepki verdiklerini öğrenmek için internetten ve cep telefonlarından yararlanılarak sürekli olarak nabız tutulmalıdır, yoklamalar yapılmalıdır. CHP'li yönetimin kendisine önem verdiğini hissettikçe şevkle çalışacak, partisine daha da bağlanacak, her ortamda partisini daha büyük bir kararlılıkla savunacaktır.

4. TBMM Odaklı Siyaset Dönemi Bitmiştir: Çoğunlukçu sistemin en kötü biçime işletildiği TBMM artık ülkenin sorunlarını çözen bir kurum olmaktaktan tümü ile çıkmıştır, kendisi bir soruna dönüşmüştür. Her önerdiği AKP'ce reddedilen CHP'nin TBMM'de halen ne yapmakta olduğu birçok CHP'li tarafından anlaşılamamaktadır. Amaç anayasayı değiştirmekse anayasa değişiklikleri Türkiye'nin şu anki hiçbir sorununu çözmeye yaramayacaktır. O zaman amaç nedir? Siz de dahil 7 milletvekili hapisteyken ve daha bir kez TBMM kürsüsüne çıkamamışken CHP TBMM'de ne yapmaktadır? Gerçekten ülkedeki siyasi krizi çözecek ve seçimlerin sağlıklı biçimde yapılmasını güvenceye alacak yasal değişiklikler paketini kamuoyuna açıklayıp diğer muhalefet partileri ile bir konsensüs yaratmaya çalışmak ve AKP'yi muhalefet önerilerini dinlemeye zorlamak en doğrusu değil midir? AKP buna yanaşmazsa TBMM'den çekilmek yapılabilecek tek eylemdir. CHP'nin elinde kullanabileceği başka HİÇBİR KOZ kalmamıştır. Yoksa AKP'nin kendi çıkarlarına göre çıkaracağı yasal düzenlemelerle paşa paşa seçimlere mi girecektir CHP? Türkiye'nin meydanlarında, sokaklarında, yaşamın aktığı her yerde CHP'nin yüksek kitlesel katılımlı eylemler düzenmek için kendisini yeniden kurgulaması gerekmektedir. Bilinen isimlerin kameraların karşısına geçip çok sert konuşması hiçbir etki yaratmamaktadır, Erdoğan'a laf yetiştirmenin ötesine geçememektedir bu çıkışlar. Özellikle Gezi Olayı'ndan sonra Türk siyasetinin ağırlık merkezinin sokaklar olduğu gerçeği kesin bir biçimde ortaya çıkmıştır.

Yukarıdaki dört başlığa ilişkin CHP'nin yapacakları partinin Atatürk'e yakışır biçimde siyasi yaşamını sürdürüp sürdüremeyeceğini, iktidar olup olamayacağını belirleyecektir.

En kısa zamanda özgürlüğünüze kavuşmanız dileğiyle.

Sevgiler,




Kerem GÜNGÖR

Laikliğin Tabutuna Son Çiviler Çakılırken Kemal Kılıçdaroğlu Neler Söylüyor?

Başbakan Erdoğan, bir misyon adamı. Kendisi de bunu sık sık dile getiriyor, hedefi Türkiye Cumhuriyeti'ni bir İslam Cumhuriyeti'ne dönüştürmek. "Dava taşını gediğine koyana kadar" mücadelesini kararlılıkla sürdürecek.

O yüzden açtığı demokrasi paketi Erdoğan'ın "dava"sında yeni bir merhale. Neler var paketinde?

a. Bazı sınırlamalar dışında kamu kurumlarında türban serbest bırakılması,

b. Dinciliğe karşı çıkanları yargı ile sopalayacak yasal düzenlemelerin yapılması.

Peki altı oklu CHP'de diğer okların tümünün güvencesi olan laiklik savunulası bir "ok" değil mi? Anadolu etnik çatışmadan yeterince çekmemiş gibi şimdi bir de dinsel ve mezhepsel çatışmaların ağırlığı artında ezilecek bu paket yaşama geçirilince.

Böylesi bir paket açıldığında CHP Başkanı'nın eleştirileri içerisinde laikliğin ağır saldırı altında olduğu, kamuda türbana izin verilemeyeceği ve tüm CHP örgütünün bütün gücü ile bu "açılım"ın geri alınması için savaşımda olacağını söylemesi beklenmez mi?

Buyurun size Kılıçdaroğlu'nun grup konuşması. Konuşmada bir kez laikliğe, bir kez kamuda türbanın serbest bırakılmasına atıf yapıyor mu?

İzleyin ve CHP'deki yönetim sorununun artık taban tarafından müdahale edilmesi gereken bir kangrene dönüşmekte olduğunu görün.


http://www.youtube.com/watch?v=gLbpj_7-PsA&feature=share&list=UUrPnav2Ct03vLeI6Gr9EDwQ

TBMM'nin Kan Kaybettiğinin Somut Göstergesi: Ardı Ardına Belediye Başkanlığı'na Adaylığını Koyan Milletvekilleri

TBMM giderek içi boşalan ve saygınlığını yitiren bir kuruma dönüştü(rüldü)....

Elbette bu dönüşümün bir geçmişi var ve solda duran birçok kişi gibi ben de bu geçmişi 1980 darbesi ile başlatabilirim. Neoliberalizmi Türkiye'de rahatça uygulamak için gerçekleştirilen darbenin toplumsal dokuya verdiği hasarlar çokça yazıldı. O tartışmayı tekrardan kaçınmak için bir kenarda bırakalım.

Peki geçmişinde bağımsızlık savaşını eylemli olarak yürütmek gibi büyük bir şeref bulunan TBMM yediği darbenin üzerinden 30 yıldan fazla süre geçmesine rağmen neden toparlanamıyor?

Çünkü darbeden bu yana gerçekleştirilen milletvekili genel seçimlerinin tümünü istisnasız SAĞ ve/veya İLERİCİ HİÇBİR ÖZELLİĞİ OLMAYAN siyasal partiler kazandı:

1983 ve 1987: ANAP
1991: DYP
1995: RP
1999: DSP
2002, 2007, 2011: AKP

Bu partilerin hepsinin lider partisi özelliğini taşıması hiç sürpriz değil. Çünkü ilerici olmayan partilerin doğasında bu var.

Peki böylesi partilerin egemenliğindeki TBMM'de işler nasıl yürüyor?

Milletvekillerinin çoğu lider ve çok yakın çevresinin hazırladığı listeler sayesinde TBMM'deki koltuklara oturma şansını yakalıyorlar. Bir sonraki seçimde de tümden liste dışında kalmaları veya seçilemeyecek yerlerden aday gösterilmeleri doğrudan lidere bağlı. Bir biçimde lideri kızdırırlarsa üzerlerini çiziliveriyor.

TBMM'nin iki ana görevi: YASAMA ve DENETLEME. Yasaları eylemli olarak ya hükümet hazırlıyor yada iktidarın grup başkanvekilleri. Herhangi bir iktidar partisi milletvekilinin oturup üzerinde çalışarak hazırladığı bir yasa önerisinin kabul edilmesi düşük bir olasılık. Öte yandan muhalefet milletvekillerinin hazırladığı yasa önerilerinin çıkması ise hemen hemen OLANAKSIZ.

Denetlemenin adı bile hükümetleri rahatsız edip kızdırdığı için iktidar milletvekilleri zaten herhangi bir denetleme aracını kullanmıyorlar. Kullanmaya davranan az sayıdaki iktidar milletvekilinin üzeri çiziliveriyor. Muhalefet denetler gibi yapmaya çalışıyor ama onun da hiçbir denetleme aracını kullanmasına iktidar çoğunluğu olanak vermiyor.

O zaman TBMM'nin çoğu üyesinin elinde ne kalıyor? El kaldırıp indirmek, dokunulmazlıktan yararlanmak, dolgun gibi gözüken bir maaş - ama seçmenlerinizle çok ilgileniyorsanız o maaş da size yetemeyebiliyor-, azıcık da milletvekili olmanızdan dolayı basının size yer vermesi. Açıkçası işiniz var gibi ama GİZLİ İŞSİZsiniz. Asıl görevlerinizi yapmanıza kesinlikle olanak vermeyen bir sistemin içindesiniz.

O zaman siyasetçi olarak milletvekilliğinden ilk fırsatta daha ETKİN (siz bunu daha büyük RANTı yöneten) bir göreve seçilmek istemez misiniz?

El Cevap: EVET!

İşte bu yüzden birçok milletvekili TBMM üyeliğinden çok daha önemli gördükleri büyükşehir ve ilçe belediye başkanlıkları için adaylıklarını koyuyorlar, zemin yokluyorlar.

Gizli işsizlikten bıkmış durumdalar, kendilerine iş bakıyorlar.

Gazi TBMM'nin içi boşalmış, gücü ve etkisi yerlerde sürünüyormuş. Ne gam! Vatandaş sen oyunu bize ver her şeyi şıppınadak düzelteceğimiz gibi TBMM'yi düzeltiveririz. Hiç merak etme!

ABD Notları II: Kongrenin Yapısı ve İşleyişi

ABD Kongresi üyelerinin geçmiştekine oranla daha yoğun olarak parti yönetiminin istediği doğrultuda oy verdikleri söyleniyor. Buna rağmen kongre üyelerinin azımsanmayacak bir bölümü çeşitli etkenlerden dolayı parti yönetiminin istediği gibi oy kullanmıyor, çeşitli yasa önerilerinin hazırlanmasında karşı partiden üyelerle birlikte çalışabiliyor. Yani Kongre üyelerinin iradesini "biri"lerine toptan ipotek edilmiş durumda değil, parti yönetimi "Biz ne istersek o olur." diye rahatça dolaşamıyor. Lider kültünün çevresinde bütünleşmiş, "Liderim ne derse elbette o olur." diyen sağcılardan çok belirli bir siyasi görüşün çevresinde biraraya gelmiş Çay Partisi gibi fraksiyonlar ABD sağının tek temsilcisi olan Cumhuriyetçi Parti'ye yön verebiliyor. Çay Partisi'nin neyi savunduğu, hangi koşullarda ve kimlerin desteği ile güçlendiği ayrı bir tartışma konusu elbette. Ama tabanda yurttaşların oluşturduğu fraksiyonlar ülkenin kaderine yön veren federal meclise kadar yolunu bulup gelebiliyor, ve ABD federal hükümetinin kapanması olayında görüldüğü gibi tüm ülkeyi kilitleyecek siyasi krizlerin oluşmasına bile neden olabiliyor.

Tablo Türkiye'dekinden epeyce farklı değil mi?

Bu farklılığın en önemli nedeni kongre üyelerinin ön seçim yarışlarından geçerek seçilmeleri. "Ön seçim" mekanizmasına hiç de demokratik sayamacağımız birçok etken zarar verebiliyor. Bunlardan birincisi PARA. Hangi aday adayı daha dolgun bir kampanya bütçesine sahipse o aday adayı olası galip ilan ediliyor. İkincisi ise ÜN/TANINIRLIK. ABD'nin de kendine göre bir siyasal aristokrasisi bulunmakta. Örneğin, soyadınız "Kennedy" ise Massachusetts eyaletindeki herhangi bir seçimde Demokratların adayı olmanız hiç de zor değil. Öte yandan özellikle bir kez senatör seçildiyseniz ve ciddi politik hatalar yapmayan bir kişi iseniz yeniden seçilmeniz pek de zor olmuyor. ABD Senatosu'na 30'larında girip 80'lerinde "emekli" olarak çıkan birçok kişi var. Bu da seçmen nezdinde "tanınır" olmanın çoğu zaman seçilmeyi garantilediğini gösteriyor.

ABD kongresinin oluşumunu kaba olarak özetledik. Peki TBMM nasıl oluşuyor? Ne kadar ön seçim yapılıyor? TBMM'ye giren kaç milletvekili seçim bölgelerinde dişi ile tırnağı ile kampanya yürüterek mi partisinin adayı oluyor? Tabanda örgütlenip TBMM'deki parti gruplarında etkisini hissettiren bir siyasal fraksiyonun adını söyleyebilir miyiz? Var mı öyle bir grup veya fraksiyon? Sorular arttırılabilir!

Not: Bu arada yeni bir araştırmaya göre ABD seçmeninin sadece %10'dan azı ABD Kongresi'nin işini hakkı ile yaptığını söylüyor :) (http://www.rasmussenreports.com/public_content/politics/mood_of_america/congressional_performance).

ABD Notları I: Oylama Kayıtları (Voting Records) da Ne Ola Ki?

Artık ABD'de yaşadığım için buranın siyasal düzeneğinden çeşitli örnekleri Menderes'ten bu yana "küçük Amerika" olmaya kurgulanmış ülkemize aktarmaya başlayabilirim. Sözü uzatmadan hemen ilk örneğimi vereyim.

Bu örnek ABD Kongresi'nin işleyişine ilişkin oldukça teknik bir şey olsa da bana epey önemli geldiği için sizlerle paylaşmak istedim:

ABD Kongresi'nde gerçekleştirilen oylamaların her birine hangi üyelerin katıldığı, hangilerinin katılmadığı ve oy verenlerin oylarının rengi internet sitesine koyularak halka açıklanıyor. Böylece her bir kongre üyesinin oylama kaydı (voting records) tutulmuş oluyor. Böylece bir kongre üyesi kamuoyunun çeşitli kesimleri tarafından önemsenen konularda nasıl oy kullandığı biliniyor, oylama kaydı kongre üyesinin siyasi kişiliğini değerlenmede bir araç olarak kullanılıyor.

Örnek olarak bugünlerde ABD federal kamu birimleri siyasal bir anlaşmazlık nedeni ile kepenk indirmiş durumda. Bu konu ile ilişkili ABD Temsilciler Meclisi'nde gerçekleştirilen bir oylamanın sonuçlarına aşağıdaki linkten rahatlıkla ulaşabiliyorsunuz:

http://www.govtrack.us/congress/votes/113-2013/h526

Felanca eyaletin felanca seçim bölgesinde oturan bir ABD yurttaşı rahatlıkla seçtiği Temsilciler Meclisi üyesinin bu oylamaya katılıp katılmadığını katıldıysa ne yönde oy attığını öğrenebiliyor. Ayrıca o üyenin ismine tıkladığınızda tüm oylama kaydını grafiksel olarak görebiliyorsunuz.

TBMM'deki birçok açık oylama ise el kaldırarak veya elektronik sisteme girilerek yapılıyor. Geçenlerde Suriye'ye hükümetin asker göndermesine olanak sağlayacak tezkere TBMM'de görüşülüp kabul edildi. Bu kadar önemli bir konuda yapılan oylamada seçim bölgenizden çıkan milletvekillerinin ne yönde oy kullandığını öğrenmeniz mümkün değil çünkü kayıt tutulmadı.

ABD'den Survivor'ı getirirken demokrasimize az buçuk yarar getirebilecek bu tip uygulamaları da getirsek acaba fena olmaz mı?

Haziran'dan Ekim'e: Sistem `Gezi`yi Gomme Derdinde

Türkiye'de kurulu siyasal sistemin Gezi olayından hiç de memnun olmadığını, olayın kendisine karşı içerdiği müthiş tehditten son derece rahatsız olduğu gün geçtikçe daha iyi ortaya çıkıyor.

Siyasetimizin sağlı, sollu "böyyük" aktörleri kendilerinin yazdıkları senaryoları kendileri sahneliyorlardı...Baskıcı Tayyip Erdoğan'a karşı neleri savunduklarını burada tekrarlamama gerek bile olmayan CHP-MHP-BDP. Halka da bu oyunda sadece ama sadece seyirci rolü biçilmişti. Paradan para kazanmaya, rant ve yağmaya dayalı Türk işi neoliberal ekonomik sistemin dokunulmazlığı üzerinde bütün partilerin kaymak tabakaları arasında müthiş bir anlaşma vardı.

Ancak seyirci bir anda sahneye çıkıp tüm dünyaya örnek olabileceği katılımcı bir siyaset dersi vermeye başladığında tüm alışılagelmiş dengeler yerlerinde zangır zangır oynamaya başladı. Baş aktör şiddet enstrümanını devreye soktu ve seyirciyi gazla, suyla, kurşunla geldiği yere doğru püskürttü. Diğer aktörler de hiçbir zaman açıktan söylemeseler de baş aktöre yaptıklarından ötürü minnet duydular.

Sonra da "Evet, nerede kalmıştık?" diyerek artık mideleri bulandıran müsamerelerine kaldıkları yerden devam ettiler.

En son olarak da muhterem baş aktör aylardan beri değiştirmekte müthiş zorlandığı gündemi istediği biçimde değiştirmek için baygınlık veren demokrasi paketlerinden birini daha açıverdi. İçinde şark kurnazlığı, gericilik ve kaostan başka bir şey olmayan bilindik bir paket.

Ekim 2013'ün başında durduğumuz yer burası işte. "Tencere, tava" faslı kapatıldı, "aynı hava"yı dinlemeye zorlanıyoruz.

Şu bir gerçek ki Gezi'de patlayan Türkiye'nin ilerici kitleleri kendilerine güçlü bir siyasal temsilci yaratamadı veya bulamadı. TBMM muhalefetini oluşturan aktörler ise sistemce kendilerine çizilen oyun alanı içinde uslu uslu oynayacaklarını Gezi'ye bulaşmayacaklarını çok açık biçimde kanıtladılar. Uslu muhalif aktörler sokaklara, meydanlara çıkıp üstlerini başlarını kirletmemeye kararlılar, TBMM'nin turuncu koltuklarından vazgeçmeye de hiç niyetleri yok. Baş aktörün çizdiği çerçevenin içinde kalıp seçimlere uslu uslu girecekler. Şimdilik görünen köy budur.

Benim öngörüm önümüzdeki seçim maratonunun Gezicilere, uygarlıktan ve gelişmeden yana olan Türkiyelilere yeniden sokaklara dökülmekten başka bir yol bırakmayacağı yönündedir.