Türkiye'nin Bitmemiş Laiklik İnşaatının Hazin Durumu

Türk Devrimi Atatürk ile başlamadı, onun ölümüyle de bitmedi....Ancak Atatürk'ün ölümü ile başlayan ve günümüze kadar uzanan dönem içerisinde karşı devrimcilerin giderek artan bir siyasal güce sahip oldukları açıktır. Karşı devrimin bu kadar güçlenmesinin nedeninin Cumhuriyet'in sol düşmanlığı olduğu söylenebilir (bkz. Merdan Yanardağ'ın analizi). Osmanlı gibi Cumhuriyet de kendisini yıkacak dinamikleri istem dışı olsa da kendi eylemleri ile güçlendirmiştir.

Karşı devrime "Dur!" denilememesi halinde önümüzdeki on yıllarda ulus başkalaşarak parçanabilir ve yok olabilir. Tek çıkış yolu ise devrimci bir dalganın siyasi güç kazanarak Türkiye'yi yeniden ileri vitese geçirmesidir. Başka bir seçenek, ara bir yol bulunmamaktadır.

Özellikle Atatürk'ün yaptıklarını "muhafaza" ve "müdafaa" üzerine kurulu bir stratejinin hiçbir başarılı sonuç getirmeyeceği anlaşılmalıdır. Bu konuda Kemal Okuyan'ın soL'da yazdığı yeni cumhuriyete ilişkin görüşlerine kulak verilmesi gerekmektedir.

Bu kapsamda laiklik somut örneği üzerinden devrimcilerin yapması gerekenleri tartışalım:

Durum Tespiti: Atatürk din-devlet ilişkisinde ilerici adımlar atmış, laikliği anayasaya sokmuş, Şeriye Vekaleti'ni kaldırmış ve Diyanet İşleri Başkanlığı'nı kurmuştur. Atatürk'ün siyasal yaşantısı ve eylemleri göz önüne alındığında (Kur'an'ın ve ezanın Türkçeleştirilmesi) Diyanet İşleri Başkanlığı'nı geçici bir kurum olarak tasarladığı sonucuna ulaşılabilir. Büyük olasılıkla dinci gericiliğinin etkisizleştirilmesinin ardından Diyanet İşleri Başkanlığı'nı da kaldırmayı öngörmekteydi. Çünkü laik bir devletin içinde dinsel bir kurumun olamayacağını biliyordu. Öte yandan imam-hatip okulları Anadolu'daki imam eksiğini gidermek amacı ile yine Atatürk döneminde açıldı.

Sonra olanları ise hepimiz çok iyi biliyoruz. Atatürk'ün başlattığı laiklik inşaatı onun ölümüyle durdu. "Laiklik" tabelası asılı kaldı ama arka planda devlet pratikte Sünni İslam devleti olarak çalıştı. Diyanet İşleri ve özellikle imam-hatip okulları karşı devrimin katalizörleri olarak görev yaptılar ve hala da yapmaktalar. Türbanı imam-hatip okullarında öğrenci iken takmaya başlayan ve buna devletçe açıkça göz yumulan kızlara üniversitede türban yasağının getirilmesi sürdürülemezdi. Ya imam-hatip okullarında türban kullanılması önlenecekti ya da üniversitelerde türban yasağı kalkacaktı. Sonuçta türban üniversitelere girdi. Domino etkisi ile türban imam-hatipten kamu kurumlarına ve TBMM'ye olan yolculuğunu kısa süre önce tamamladı. Öte yandan dinciliği sonsuza kadar istediği gibi oy avcılığında kullanacağını düşünen merkez sağ 2002'de havlu atarak dincilik tarafından yutulmuştu bile. Kısaca, on yıllar boyu desteklenip semiren dincilik, özellikle son yirmi yılda olağanüstü büyük bir atılım gerçekleştirdi. Toplumun her dokusuna nüfuz etti.

Toplumun ilerici kesimlerinin bu gidişi protesto etmek için meydanlara dökülmesi ise epeyce geç gerçekleşti. Şu anda milyonlar "parti"lerini arıyorlar ve halen o parti yok. Görünen odur ki Türkiye'de artık hiçbir şey 2002 öncesi gibi olmayacak, olmamalı da. Ya ileriye sıçrayarak içine sokulduğumuz cendereden kurtulacağız yada iyice geriye giderek sersefil olacağız.

İleriye sıçramak isteyenler de bir an önce kafa kafaya verip Diyanet İşleri'ne, imam-hatip okullarına, kamuda türbana karşı ne yapılacağına karar vermek durumundalar.

CHP: Bir İntiharın Anatomisi

TBMM'ye türbanın sokulmasının ardından kitle iletişim araçlarıyla CHP'ye oy veren kitlelerin endişelerinin soğutulması yoluna gidildi. Bu amaçla şunlar yapıldı:

• CHP yöneticileri "AKP'nin elinden propaganda kozunu aldık." ana mesajını içeren açıklamalar yaptılar,
• Şavak Pavey'in Genel Kurul konuşması öne çıkarıldı. 

Böylelikle "devrim-karşı devrim" savaşında bir mevzinin daha kurşun atmadan terk edilişinin üzeri kurnazca örtülmeye çalışıldı. Elbette ki uyanık yurttaşlar bu kurnazlığı yutmadılar ve CHP yönetimine olan güvensizlikleri daha da arttı. 

"AKP'nin elinden türban kozunu aldık." Aferin size!

Öncelikle "AKP'nin elinden türban kozunu aldık." söyleminin siyasal geçerliliğine bakalım. Türkiye Cumhuriyeti'nin laik niteliğini tümü ile ortadan kaldırmak için yaklaşık çeyrek yüzyıldır kullanılan bir silahtır kamuda türban. Ülkemizde kafa karışıklığı yaşamayan tüm ilerici yurttaşlar çok uzun bir zamandan beri bunun böyle olduğunu düşünmektedir. Dinciler bugün türbanı yarınsa başka araçları kullanarak Türkiye'yi kendi kafalarındaki din devletine dönüştürmeden durmayacaklardır. Bu dönüşümü gerçekleştirmek onların kutsal hedefidir, "kızıl elma"sıdır. AKP ve Erdoğan dincilerin sadece şu anki temsilcileridir. Dincilerin siyasal hedef konusunda kafalarında en küçük soru işareti bulunmamaktadır: "Türkiye İslam devleti yapılacak, toplum buna göre dönüştürülecektir." 

Sonuç olarak ülkemizin gerek ilerici gerekse gerici toplumsal katmanlarında kamuya türbanın sokulmasının neye hizmet ettiği çok açık biçimde bilinmektedir. Ama gelin görün ki CHP'nin yönetimi kitlelerin gördüğünü "nedense (!)" görmemezlikten gelmektedir. Türkiye'nin tüm ilerici kesimleri ülkenin birçok yerinde ayrımcılığın, hukuksuzluğun daniskasına maruzken Kılıçdaroğlu "...laikliğin tehlikede olduğuna inanmıyorum....Üniversitede türban sorunu biz çözeriz...." gibi söylemlerle ortaya çıkarak dincilere "Kale boş, istediğiniz gibi gol atabilirsiniz." mesajını göndermiştir. Türkiye de dahil olmak üzere dünyanın her yerinde dinciliğe elini verenin kolunu kurtaramayacağı buz gibi bir gerçek olarak deneylerle sabitken ödün vereceğinin sinyalini gönderen Kılıçdaroğlu'nun başkanlığı döneminde 

• Türban -aksi yöndeki yargı kararlarında hiçbir değişiklik olmamasına rağmen- tüm üniversitelere girmiştir,
• "4+4+4" adı verilen ucube sistem sırf tüm ilk ve ortaöğretimi imam-hatipleştirmek için milletvekilleri döverek ve anayasayı çiğneyerek yasalaştırılmıştır,
• Türban Türkiye'nin yasama organına resmen sokulmuştur.

Bütün bunların gerçekleştirilmesinde Kılıçdaroğlu yönetiminin "laikliği savunmaktan vazgeçtiğini" belirten söz ve eylemlerinin katkısının bulunmadığını hangi aklı başında kişi söyleyebilir? 

Kılıçdaroğlu ve ekibinin "Bugüne kadar laikliği savunduk oylarımız artmadı. Biraz da dinciliğe göz kırpalım." olarak özetlenebilecek yaklaşımı Dimyat'a pirince giderken evdeki bulgurdan olunmasına yol açacaktır. Üzülerek söylemem gerekir ki CHP'yi bugün yönetenler ya CHP tarihini bilmemektedir yada CHP tarihinden ders çıkarmayı istememektedir. 1946 genel seçimlerinde DP'nin yakın ve açık tehlike oluşturduğunu gören CHP 1946-1950 arasında dinciliğe sempatik gelecek bir dizi uygulamayı gerçekleştirmiş ama 1950 seçimini yitirmekten kurtulamamıştır. Yüzlerce aklı başında siyaset bilimcisinin, uzmanın söylediği gibi "Seçmen aslı varken hiçbir zaman taklidine oy vermez."

Hepimiz en kısa sürede TBMM'ye türbanı sokan AKP'nin Türkiye'yi dincileştirme yolunda yeni ve daha ileri uygulamaları devreye sokacağını göreceğiz. Çok büyük olasılıkla da yeni hedef üst düzey subay kadrosunun önemli bölümü hapsedilmiş Türk Silahlı Kuvvetleri'nin imam-hatipleştirilmesi olacaktır. Görünen köy budur ve gerçekten de bu köyü görmek için kılavuza gerek yoktur.

Garip ve garip olduğu kadar da siyaseten güçsüz bir sağ-sol koalisyonu görüntüsünü veren CHP'nin ise bu yeni uygulamaları durdur(a)mayacağını da göreceğiz. Siyasette "GÜÇSÜZ" yaftası alnınıza bir kez yapıştırılırsa işiniz bitmiş demektir. Ne yazık ki CHP'ye bu yafta yapıştırılmış bulunmaktadır. Bunu çok iyi bilen CHP yöneticileri Sarıgül transferi ile yerel seçimde zevahiri kurtarmanın derdine düşmüşlerdir. 

Sempatizanının, üyesinin, örgütünün gücüne güvenmeyen, onları dinlemeyen bir yönetici kadrodan hiçbir anlamlı başarı beklenemez. 

Pavey'in Konuşması: Sekülerizm?

Partinin laikliği savunmayı bıraktığı ortamda zevahiri kısmen kurtarmak ve umutsuzluğa, endişeye düşen partilileri avutmak amacı ile kürsüye çıka(rıla)n Pavey, TBMM'ye türbanla girilmesinin laikliğe ve mahkeme kararlarına aykırı olduğunu bir kez bile dile getirmeyen bir konuşma yapmıştır. Yapılan işlemin hukuksuz olduğunun altını çizmemiştir. CHP yönetimin yanlış politikasının gölgesi altında kalan Pavey'in başka türlü bir konuşma yapmasını da beklemek hayal olurdu. Konuşmasında dikkatimi çeken önemli bir ayrıntı da Pavey'in laiklik yerine sekülerizm terimini kullanması oldu (*). Anglo-sakson sisteminden epeyce etkilendiği anlaşılan Pavey'in Türkiye anayasasında ve yasalarında kullanılmayan "sekülerizm" terimini defalarca kullanması gerçekten ilgi çekiciydi. AKP'nin yeni cumhuriyetinde laiklik terimine yer olmadığını gören yeni CHP'nin "altı ok"undan birini laiktikten sekülerizme mi dönüştürecek acaba diye düşünmeden edemedim.

*: Kimileri laiklik ve sekülerizm eş anlamlıdır diyebilirler. Kısıtlı siyaset bilimi bilgimle bunun doğru olmadığını söyleyebilirim. Seküler devletler açıkça belirtmeseler de birçok işlemlerinde toplumda baskın olan dinsel inancı esas alırlar. Yüzlerce yıllık reform geleneği üzerinde yükselen, güçlü dinci akımların bulunmadığı ABD ve İngiltere'de sekülerizm işlevsel olabilir. Türkiye'ye "light laiklik" görevini yapacak "sekülerizm" kavramının sokulması ise halihazırda çok güçlü olan dinci-mezhepçi anlayışın ekmeğine yağ sürebilir.

   

Mustafa Balbay'a Mektup

Mustafa Ali Balbay
CHP İzmir Milletvekili
Ankara 1 Nolu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu
F-6 Alt Koğuş Sincan Ankara

Sayın Balbay,

On bir yaşımdan beri hemen hemen aralıksız izlediğim Cumhuriyet gazetesinin yazarı ve üyesi bulunduğum Cumhuriyet Halk Partisi'nin milletvekilisiniz. Tümüyle hukuksuz olan tutukluluğunuzun başladığı günden bu yana dimdik ayakta durmanız, yazarlığınızı geliştirmeniz (açıkçası rahmetli Mumcu'nun haince katletilmesi ardından onun köşesinde yazmaya başladığınızda yazarlığınıza ilişkin kafamda ciddi soru işaretleri oluşmuştu. Büyük insanların yerini doldurmak her zaman zordur.) beni çok sevindirdi. Ülkemizde egemenler birçok aydını hapse sokarak cezalandırdıklarını düşündüler, ama bu hapsedilen aydınlarımızın daha da serpilmesini, büyümesini sağladı. Siz de o aydınlarımızdan birisiniz.

Diğer CHP'li üst düzey yöneticilere ve milletvekillerine oranla bulunduğunuz özel koşuldan ötürü aldığınız mektuplara daha büyük bir ilgi gösterdiğinizi tahmin ediyorum. Yazılarınızda da zaten aldığınız mektuplara zaman zaman atıf yapıyorsunuz. Ondan dolayı aidatını düzenli ödeyen bir parti üyesi olarak CHP ile ilgili görüşlerimi sizinle paylaşmak istedim. Eminim ki benimkilere benzer düşünceleri mektupları ile sizinle paylaşan birçok CHP'li vardır. Sizden isteğim görüşlerimizi harmanlayarak CHP yönetimine aktarmanızdır. Görüşlerimi madde madde ve kolay okunur biçimde size aktarıp fazla zamanınızı almadan mektubumu sonlandıracağım.

1. Partinin İdeolojik Konumu: CHP 1960'larda ortanın solunda olduğunu ortaya koymuş ama içinde sağcı unsurları taşımayı sürdürmüştür. Günümüz Türkiye'sine CHP'ye tek hareket yönü kalmıştır: SOL. Sürekli sağcılara sempatik mesajlar verilmesi, partiye sağcı unsurların alınması yanlış ve tehlikelidir. Sadece AKP karşıtlığı üzerinden sağ-sol unsurlardan oluşan gevşek bir siyasal koalisyona dönüşen CHP zamanı geldiğinde Türkiye'yi yönetemez.

Atatürk'ün üzerine titrediği iki ana ilke: "tam bağımsızlık" ve "ulusal egemenlik"tir. Ulusal egemenliğin güvencesi laikliktir. AKP laikliğe yönelik yeni bir saldırı başlatmış durumdayken CHP'nin meydanı boş bıraktığı görülmektedir. CHP geçmişte (1945-1950) oy kaygısı ile laikliği aşındıracak bazı "açılım"lar yapmıştır, bütün bunlar DP'nin daha da güçlenmesinden başka bir sonuç doğurmamıştır. Hala "İmam-hatip okullarını CHP olarak biz kurduk." edebiyatını yapmak son derece yanlıştır.

Neoliberalizmin şiddetli biçimde ve kökten reddedilmesi gerekmektedir. Ülkemizin bu kadar gerginleşmesinin nedeni zengini daha zengin, fakiri de daha fakir yapan, insanımızı tüketim hayvanına indirgemek isteyen neoliberal politikalardır.

2. Üye Yapısı: Ne yazık ki hastalıklı bir üye yapısı bulunmaktadır. Üyelerin niceliğinin değil, niteliğinin önemli olduğu yeni bir yaklaşımın yaşama geçirilmesi gereklidir. Naylon üyelik, bindirilmiş kıta gibi günlük siyaset diline girmiş terimler CHP'nin kapısından içeri sokulmamalıdır. Her gelenin partiye üye yapılması gereksizdir, doğru da değildir. Onun yerine partiye katkı vermek isteyen kişilere önce "gönüllü" statüsü verilebilir, başarı gösteren gönüllüler "üye" statüsüne hak kazanabilirler. Üye yapısındaki ciddi sıkıntı ülke genelinde aday belirlemede ön seçim yapılmasını, delege seçimlerinin CHP'ye yakışır biçimde gerçekleştirilmesini engellemektedir.

3. Taban-Tavan Arasındaki İletişim: CHP'nin doğal tabanında yer alan yurttaşlar gerek sosyal medyadan gerekse CHP internet sitesinden seslerini parti yönetimine duyurmaya çalışmaktadır. Gönderilen iletilerin, yapılan yorumların ve önerilerin akıbetini kimse bilmemektedir. Söylemekten üzüntü duyuyorum ama medya kalemşörlerinin, beyaz ekrana sıkça çıkan kişilerin CHP yönetimi üzerindeki etkisinin CHP üyesi ve sempatizanlarının oluşturduğu etkiden kat be kat fazla olduğu hissedilmektedir. İnternet okuryazarlığı ülkemizde bu kadar gelişmişken parti interneti "tavandan taban"a doğru kullanmakta ısrar etmektedir. Halbuki iletişim iki yönlü olmalı, partiye internetten tek satır yazıp yollayan kişiye bile yanıt veren dinamik bir yapı kurulmalıdır. Partiye gönüllü yardım etmek isteyenlerden hızla yeteneklerine göre yararlanılmasını sağlayacak bir yapı olmalıdır bu. Partililerin günlük olaylara, parti politikalarına ve açıklamalarına nasıl tepki verdiklerini öğrenmek için internetten ve cep telefonlarından yararlanılarak sürekli olarak nabız tutulmalıdır, yoklamalar yapılmalıdır. CHP'li yönetimin kendisine önem verdiğini hissettikçe şevkle çalışacak, partisine daha da bağlanacak, her ortamda partisini daha büyük bir kararlılıkla savunacaktır.

4. TBMM Odaklı Siyaset Dönemi Bitmiştir: Çoğunlukçu sistemin en kötü biçime işletildiği TBMM artık ülkenin sorunlarını çözen bir kurum olmaktaktan tümü ile çıkmıştır, kendisi bir soruna dönüşmüştür. Her önerdiği AKP'ce reddedilen CHP'nin TBMM'de halen ne yapmakta olduğu birçok CHP'li tarafından anlaşılamamaktadır. Amaç anayasayı değiştirmekse anayasa değişiklikleri Türkiye'nin şu anki hiçbir sorununu çözmeye yaramayacaktır. O zaman amaç nedir? Siz de dahil 7 milletvekili hapisteyken ve daha bir kez TBMM kürsüsüne çıkamamışken CHP TBMM'de ne yapmaktadır? Gerçekten ülkedeki siyasi krizi çözecek ve seçimlerin sağlıklı biçimde yapılmasını güvenceye alacak yasal değişiklikler paketini kamuoyuna açıklayıp diğer muhalefet partileri ile bir konsensüs yaratmaya çalışmak ve AKP'yi muhalefet önerilerini dinlemeye zorlamak en doğrusu değil midir? AKP buna yanaşmazsa TBMM'den çekilmek yapılabilecek tek eylemdir. CHP'nin elinde kullanabileceği başka HİÇBİR KOZ kalmamıştır. Yoksa AKP'nin kendi çıkarlarına göre çıkaracağı yasal düzenlemelerle paşa paşa seçimlere mi girecektir CHP? Türkiye'nin meydanlarında, sokaklarında, yaşamın aktığı her yerde CHP'nin yüksek kitlesel katılımlı eylemler düzenmek için kendisini yeniden kurgulaması gerekmektedir. Bilinen isimlerin kameraların karşısına geçip çok sert konuşması hiçbir etki yaratmamaktadır, Erdoğan'a laf yetiştirmenin ötesine geçememektedir bu çıkışlar. Özellikle Gezi Olayı'ndan sonra Türk siyasetinin ağırlık merkezinin sokaklar olduğu gerçeği kesin bir biçimde ortaya çıkmıştır.

Yukarıdaki dört başlığa ilişkin CHP'nin yapacakları partinin Atatürk'e yakışır biçimde siyasi yaşamını sürdürüp sürdüremeyeceğini, iktidar olup olamayacağını belirleyecektir.

En kısa zamanda özgürlüğünüze kavuşmanız dileğiyle.

Sevgiler,




Kerem GÜNGÖR

Laikliğin Tabutuna Son Çiviler Çakılırken Kemal Kılıçdaroğlu Neler Söylüyor?

Başbakan Erdoğan, bir misyon adamı. Kendisi de bunu sık sık dile getiriyor, hedefi Türkiye Cumhuriyeti'ni bir İslam Cumhuriyeti'ne dönüştürmek. "Dava taşını gediğine koyana kadar" mücadelesini kararlılıkla sürdürecek.

O yüzden açtığı demokrasi paketi Erdoğan'ın "dava"sında yeni bir merhale. Neler var paketinde?

a. Bazı sınırlamalar dışında kamu kurumlarında türban serbest bırakılması,

b. Dinciliğe karşı çıkanları yargı ile sopalayacak yasal düzenlemelerin yapılması.

Peki altı oklu CHP'de diğer okların tümünün güvencesi olan laiklik savunulası bir "ok" değil mi? Anadolu etnik çatışmadan yeterince çekmemiş gibi şimdi bir de dinsel ve mezhepsel çatışmaların ağırlığı artında ezilecek bu paket yaşama geçirilince.

Böylesi bir paket açıldığında CHP Başkanı'nın eleştirileri içerisinde laikliğin ağır saldırı altında olduğu, kamuda türbana izin verilemeyeceği ve tüm CHP örgütünün bütün gücü ile bu "açılım"ın geri alınması için savaşımda olacağını söylemesi beklenmez mi?

Buyurun size Kılıçdaroğlu'nun grup konuşması. Konuşmada bir kez laikliğe, bir kez kamuda türbanın serbest bırakılmasına atıf yapıyor mu?

İzleyin ve CHP'deki yönetim sorununun artık taban tarafından müdahale edilmesi gereken bir kangrene dönüşmekte olduğunu görün.


http://www.youtube.com/watch?v=gLbpj_7-PsA&feature=share&list=UUrPnav2Ct03vLeI6Gr9EDwQ

TBMM'nin Kan Kaybettiğinin Somut Göstergesi: Ardı Ardına Belediye Başkanlığı'na Adaylığını Koyan Milletvekilleri

TBMM giderek içi boşalan ve saygınlığını yitiren bir kuruma dönüştü(rüldü)....

Elbette bu dönüşümün bir geçmişi var ve solda duran birçok kişi gibi ben de bu geçmişi 1980 darbesi ile başlatabilirim. Neoliberalizmi Türkiye'de rahatça uygulamak için gerçekleştirilen darbenin toplumsal dokuya verdiği hasarlar çokça yazıldı. O tartışmayı tekrardan kaçınmak için bir kenarda bırakalım.

Peki geçmişinde bağımsızlık savaşını eylemli olarak yürütmek gibi büyük bir şeref bulunan TBMM yediği darbenin üzerinden 30 yıldan fazla süre geçmesine rağmen neden toparlanamıyor?

Çünkü darbeden bu yana gerçekleştirilen milletvekili genel seçimlerinin tümünü istisnasız SAĞ ve/veya İLERİCİ HİÇBİR ÖZELLİĞİ OLMAYAN siyasal partiler kazandı:

1983 ve 1987: ANAP
1991: DYP
1995: RP
1999: DSP
2002, 2007, 2011: AKP

Bu partilerin hepsinin lider partisi özelliğini taşıması hiç sürpriz değil. Çünkü ilerici olmayan partilerin doğasında bu var.

Peki böylesi partilerin egemenliğindeki TBMM'de işler nasıl yürüyor?

Milletvekillerinin çoğu lider ve çok yakın çevresinin hazırladığı listeler sayesinde TBMM'deki koltuklara oturma şansını yakalıyorlar. Bir sonraki seçimde de tümden liste dışında kalmaları veya seçilemeyecek yerlerden aday gösterilmeleri doğrudan lidere bağlı. Bir biçimde lideri kızdırırlarsa üzerlerini çiziliveriyor.

TBMM'nin iki ana görevi: YASAMA ve DENETLEME. Yasaları eylemli olarak ya hükümet hazırlıyor yada iktidarın grup başkanvekilleri. Herhangi bir iktidar partisi milletvekilinin oturup üzerinde çalışarak hazırladığı bir yasa önerisinin kabul edilmesi düşük bir olasılık. Öte yandan muhalefet milletvekillerinin hazırladığı yasa önerilerinin çıkması ise hemen hemen OLANAKSIZ.

Denetlemenin adı bile hükümetleri rahatsız edip kızdırdığı için iktidar milletvekilleri zaten herhangi bir denetleme aracını kullanmıyorlar. Kullanmaya davranan az sayıdaki iktidar milletvekilinin üzeri çiziliveriyor. Muhalefet denetler gibi yapmaya çalışıyor ama onun da hiçbir denetleme aracını kullanmasına iktidar çoğunluğu olanak vermiyor.

O zaman TBMM'nin çoğu üyesinin elinde ne kalıyor? El kaldırıp indirmek, dokunulmazlıktan yararlanmak, dolgun gibi gözüken bir maaş - ama seçmenlerinizle çok ilgileniyorsanız o maaş da size yetemeyebiliyor-, azıcık da milletvekili olmanızdan dolayı basının size yer vermesi. Açıkçası işiniz var gibi ama GİZLİ İŞSİZsiniz. Asıl görevlerinizi yapmanıza kesinlikle olanak vermeyen bir sistemin içindesiniz.

O zaman siyasetçi olarak milletvekilliğinden ilk fırsatta daha ETKİN (siz bunu daha büyük RANTı yöneten) bir göreve seçilmek istemez misiniz?

El Cevap: EVET!

İşte bu yüzden birçok milletvekili TBMM üyeliğinden çok daha önemli gördükleri büyükşehir ve ilçe belediye başkanlıkları için adaylıklarını koyuyorlar, zemin yokluyorlar.

Gizli işsizlikten bıkmış durumdalar, kendilerine iş bakıyorlar.

Gazi TBMM'nin içi boşalmış, gücü ve etkisi yerlerde sürünüyormuş. Ne gam! Vatandaş sen oyunu bize ver her şeyi şıppınadak düzelteceğimiz gibi TBMM'yi düzeltiveririz. Hiç merak etme!

ABD Notları II: Kongrenin Yapısı ve İşleyişi

ABD Kongresi üyelerinin geçmiştekine oranla daha yoğun olarak parti yönetiminin istediği doğrultuda oy verdikleri söyleniyor. Buna rağmen kongre üyelerinin azımsanmayacak bir bölümü çeşitli etkenlerden dolayı parti yönetiminin istediği gibi oy kullanmıyor, çeşitli yasa önerilerinin hazırlanmasında karşı partiden üyelerle birlikte çalışabiliyor. Yani Kongre üyelerinin iradesini "biri"lerine toptan ipotek edilmiş durumda değil, parti yönetimi "Biz ne istersek o olur." diye rahatça dolaşamıyor. Lider kültünün çevresinde bütünleşmiş, "Liderim ne derse elbette o olur." diyen sağcılardan çok belirli bir siyasi görüşün çevresinde biraraya gelmiş Çay Partisi gibi fraksiyonlar ABD sağının tek temsilcisi olan Cumhuriyetçi Parti'ye yön verebiliyor. Çay Partisi'nin neyi savunduğu, hangi koşullarda ve kimlerin desteği ile güçlendiği ayrı bir tartışma konusu elbette. Ama tabanda yurttaşların oluşturduğu fraksiyonlar ülkenin kaderine yön veren federal meclise kadar yolunu bulup gelebiliyor, ve ABD federal hükümetinin kapanması olayında görüldüğü gibi tüm ülkeyi kilitleyecek siyasi krizlerin oluşmasına bile neden olabiliyor.

Tablo Türkiye'dekinden epeyce farklı değil mi?

Bu farklılığın en önemli nedeni kongre üyelerinin ön seçim yarışlarından geçerek seçilmeleri. "Ön seçim" mekanizmasına hiç de demokratik sayamacağımız birçok etken zarar verebiliyor. Bunlardan birincisi PARA. Hangi aday adayı daha dolgun bir kampanya bütçesine sahipse o aday adayı olası galip ilan ediliyor. İkincisi ise ÜN/TANINIRLIK. ABD'nin de kendine göre bir siyasal aristokrasisi bulunmakta. Örneğin, soyadınız "Kennedy" ise Massachusetts eyaletindeki herhangi bir seçimde Demokratların adayı olmanız hiç de zor değil. Öte yandan özellikle bir kez senatör seçildiyseniz ve ciddi politik hatalar yapmayan bir kişi iseniz yeniden seçilmeniz pek de zor olmuyor. ABD Senatosu'na 30'larında girip 80'lerinde "emekli" olarak çıkan birçok kişi var. Bu da seçmen nezdinde "tanınır" olmanın çoğu zaman seçilmeyi garantilediğini gösteriyor.

ABD kongresinin oluşumunu kaba olarak özetledik. Peki TBMM nasıl oluşuyor? Ne kadar ön seçim yapılıyor? TBMM'ye giren kaç milletvekili seçim bölgelerinde dişi ile tırnağı ile kampanya yürüterek mi partisinin adayı oluyor? Tabanda örgütlenip TBMM'deki parti gruplarında etkisini hissettiren bir siyasal fraksiyonun adını söyleyebilir miyiz? Var mı öyle bir grup veya fraksiyon? Sorular arttırılabilir!

Not: Bu arada yeni bir araştırmaya göre ABD seçmeninin sadece %10'dan azı ABD Kongresi'nin işini hakkı ile yaptığını söylüyor :) (http://www.rasmussenreports.com/public_content/politics/mood_of_america/congressional_performance).

ABD Notları I: Oylama Kayıtları (Voting Records) da Ne Ola Ki?

Artık ABD'de yaşadığım için buranın siyasal düzeneğinden çeşitli örnekleri Menderes'ten bu yana "küçük Amerika" olmaya kurgulanmış ülkemize aktarmaya başlayabilirim. Sözü uzatmadan hemen ilk örneğimi vereyim.

Bu örnek ABD Kongresi'nin işleyişine ilişkin oldukça teknik bir şey olsa da bana epey önemli geldiği için sizlerle paylaşmak istedim:

ABD Kongresi'nde gerçekleştirilen oylamaların her birine hangi üyelerin katıldığı, hangilerinin katılmadığı ve oy verenlerin oylarının rengi internet sitesine koyularak halka açıklanıyor. Böylece her bir kongre üyesinin oylama kaydı (voting records) tutulmuş oluyor. Böylece bir kongre üyesi kamuoyunun çeşitli kesimleri tarafından önemsenen konularda nasıl oy kullandığı biliniyor, oylama kaydı kongre üyesinin siyasi kişiliğini değerlenmede bir araç olarak kullanılıyor.

Örnek olarak bugünlerde ABD federal kamu birimleri siyasal bir anlaşmazlık nedeni ile kepenk indirmiş durumda. Bu konu ile ilişkili ABD Temsilciler Meclisi'nde gerçekleştirilen bir oylamanın sonuçlarına aşağıdaki linkten rahatlıkla ulaşabiliyorsunuz:

http://www.govtrack.us/congress/votes/113-2013/h526

Felanca eyaletin felanca seçim bölgesinde oturan bir ABD yurttaşı rahatlıkla seçtiği Temsilciler Meclisi üyesinin bu oylamaya katılıp katılmadığını katıldıysa ne yönde oy attığını öğrenebiliyor. Ayrıca o üyenin ismine tıkladığınızda tüm oylama kaydını grafiksel olarak görebiliyorsunuz.

TBMM'deki birçok açık oylama ise el kaldırarak veya elektronik sisteme girilerek yapılıyor. Geçenlerde Suriye'ye hükümetin asker göndermesine olanak sağlayacak tezkere TBMM'de görüşülüp kabul edildi. Bu kadar önemli bir konuda yapılan oylamada seçim bölgenizden çıkan milletvekillerinin ne yönde oy kullandığını öğrenmeniz mümkün değil çünkü kayıt tutulmadı.

ABD'den Survivor'ı getirirken demokrasimize az buçuk yarar getirebilecek bu tip uygulamaları da getirsek acaba fena olmaz mı?

Haziran'dan Ekim'e: Sistem `Gezi`yi Gomme Derdinde

Türkiye'de kurulu siyasal sistemin Gezi olayından hiç de memnun olmadığını, olayın kendisine karşı içerdiği müthiş tehditten son derece rahatsız olduğu gün geçtikçe daha iyi ortaya çıkıyor.

Siyasetimizin sağlı, sollu "böyyük" aktörleri kendilerinin yazdıkları senaryoları kendileri sahneliyorlardı...Baskıcı Tayyip Erdoğan'a karşı neleri savunduklarını burada tekrarlamama gerek bile olmayan CHP-MHP-BDP. Halka da bu oyunda sadece ama sadece seyirci rolü biçilmişti. Paradan para kazanmaya, rant ve yağmaya dayalı Türk işi neoliberal ekonomik sistemin dokunulmazlığı üzerinde bütün partilerin kaymak tabakaları arasında müthiş bir anlaşma vardı.

Ancak seyirci bir anda sahneye çıkıp tüm dünyaya örnek olabileceği katılımcı bir siyaset dersi vermeye başladığında tüm alışılagelmiş dengeler yerlerinde zangır zangır oynamaya başladı. Baş aktör şiddet enstrümanını devreye soktu ve seyirciyi gazla, suyla, kurşunla geldiği yere doğru püskürttü. Diğer aktörler de hiçbir zaman açıktan söylemeseler de baş aktöre yaptıklarından ötürü minnet duydular.

Sonra da "Evet, nerede kalmıştık?" diyerek artık mideleri bulandıran müsamerelerine kaldıkları yerden devam ettiler.

En son olarak da muhterem baş aktör aylardan beri değiştirmekte müthiş zorlandığı gündemi istediği biçimde değiştirmek için baygınlık veren demokrasi paketlerinden birini daha açıverdi. İçinde şark kurnazlığı, gericilik ve kaostan başka bir şey olmayan bilindik bir paket.

Ekim 2013'ün başında durduğumuz yer burası işte. "Tencere, tava" faslı kapatıldı, "aynı hava"yı dinlemeye zorlanıyoruz.

Şu bir gerçek ki Gezi'de patlayan Türkiye'nin ilerici kitleleri kendilerine güçlü bir siyasal temsilci yaratamadı veya bulamadı. TBMM muhalefetini oluşturan aktörler ise sistemce kendilerine çizilen oyun alanı içinde uslu uslu oynayacaklarını Gezi'ye bulaşmayacaklarını çok açık biçimde kanıtladılar. Uslu muhalif aktörler sokaklara, meydanlara çıkıp üstlerini başlarını kirletmemeye kararlılar, TBMM'nin turuncu koltuklarından vazgeçmeye de hiç niyetleri yok. Baş aktörün çizdiği çerçevenin içinde kalıp seçimlere uslu uslu girecekler. Şimdilik görünen köy budur.

Benim öngörüm önümüzdeki seçim maratonunun Gezicilere, uygarlıktan ve gelişmeden yana olan Türkiyelilere yeniden sokaklara dökülmekten başka bir yol bırakmayacağı yönündedir.

Suriye'yi Bombaya Boğmadan Önce Sorulması Gereken Birkaç Soru:

1. Bu kadar insanın canına mal olan silahlar nerelerden, kimlerin aracılığı ile Suriye'ye girdi?

2. Kimyasal silahları kim(ler) kullandı? Niye ABD ve Rusya bir türlü ellerindeki kanıtları dünya kamuoyuna tam olarak açıklamıyorlar? Perdelerin arkasında neler dönüyor?

3. İşler bu noktaya varmadan Suriye'nin komşuları sıkı sınır ve gümrük denetimleri yapsalar ve ülkeye silah girişine izin vermeseler işler buralara varır mıydı?

4. İç savaştaki güç dengesi Esad lehine değiştiği anda kimyasal olayının patlak vermesi "garip" bir tesadüf değil mi?

En Çok Silah Satan.....

....barıştan en çok dem vuran ise o dünyanın da, o düzenin de içinde bir hinlik olsa gerekmez mi!

Neo-Osmanlı Bizi Osmanlı'nın "Çöküş" Dönemine Çok Güzel Biçimde Işınladı

Tarih derslerimizde sıkça sözü geçerdi....Osmanlı'nın yıkılmasının 20. yüzyıla sarkmasının arkasındaki nedenler:

• Avrupa'nın büyük güçlerinin Osmanlı topraklarını nasıl paylaşacakları konusunda anlaşamamaları, 
• Avrupalı güçlerin kendi aralarındaki nüfuz savaşından yararlanan Osmanlı'nın bir ona bir bu yana yaklaşarak çöküşünü geciktirmesi,

idi. 

Suriye krizinin sıcaklığının iyiden iyiye arttığı ve "düvel-i muazzama"nın eldivenlerini çıkarıp olaya doğrudan katılma riskinin tavan yaptığı günlerde yukarıda söz ettiklerimi düşünmemin nedeni Türkiye'nin başında Osmanlı'nın altın günlerini yeniden diriltme hülyasındaki AKP'nin olması. 

Kazanacak tarafın ABD önderliğindeki büyük devletler olacağına kalben inanmış, onlara biat etmiş olan AKP Türkiye'yi sıcak savaşın kucağına bırakmaya pek hevesli. Terazinin bir kefesine tüm ağırlığı ile yükleniyor.

Türkiye'nin paldır kültür Ortadoğu bataklığının içerisine dalıp varlığını ve bütünlüğünü ateşe atmasına ise terazinin öbür kefesine yüklenen Rusya, -perde arkasından ve gerektiğinde de perdenin önünden- Çin engel oluyor. 

Yani yine 18. ve 19. yüzyıldaki durumun bir benzeri ile karşı karşıyayız. Dünyanın büyük güçleri arasındaki çatışma Suriye krizinde devasa bir tehlikenin, korkunç bir uçurumun yanı başına gelmiş Türkiye'yi koruyor. 

Türkiye'nin vazgeçilmez ulusal çıkarlarını koruyan en az Rusya ve Çin kadar önemli bir başka etken daha var elbette denklemimizin içinde: Gezi ruhunu yaratan Genç Türkler.

Bütün bunlar iyi ki terazinin öbür tarafına yükleniyorlar. Ha gayret yüklensinler, yoksa Türkiye'nin hali duman!

Burnunun Önünü Gör(e)meyen Siyasetçi Nasıl Çukura Düşer? Kılıçdaroğlu Örneği

1 Ekim 2012 Radikal Gazetesi İnternet Sitesi'ndeki haberden alıntı (http://www.radikal.com.tr/politika/kilicdaroglu_tutuklu_vekiller_demokrasi_ayibi-1102406):

"CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu , TBMM’nin 24. Dönem 3. Yasama yılı açılışında, tutuklu milletvekilleri Mustafa Balbay ve Mehmet Haberal’ın haklarında kesinleşmiş hüküm verilmemişken tutuklu yargılanmalarını eleştirdi, "Bu bir demokrasi ayıbıdır" dedi. "


Silivri Mahkemesi'nin gerçekten özel, taraflı ve bağımlı olduğunu sanki bilmiyormuş gibi Kılıçdaroğlu ve onun yanındaki birçok CHP'li üst düzey yönetici aynı teraneyi okudular bugüne dek: "Ama Balbay ve Haberal "hükümlü" değil ki sadece "tutuklu". Bırakılmaları gerekir, ama hüküm giyerlerse o başka"...


Alın işte bugün kararlar açıklanmaya başladı. Sadece Balbay, Haberal değil Aygün de ceza aldı bugün. Bu cezaları Yargıtay onadığı anda üçünün de milletvekillikleri düşecek. AKP iktidarı sürdükçe emin olarak söyleyebiliriz ki cezaları onanır.


Eee ne söyleyeceksiniz o zaman? "Bağımsız Türk yargısı en doğru kararı verdi. Üç milletvekilimizi kaybettik, ne yapalım şeriatın kestiği parmak acımaz." mı diyeceksiniz?


Hayır bunu yapmayacaksınız. Ama ben sizin ne yapacağınızı söyleyeyim: "Çok sert (!) konuşup hiçbir şey yapmayacaksınız."


Burnunuzun ucunu görmemekte ısrar edip yüksek siyaset yaparsanız böyle yaşamın gerçeklerinin ördüğü duvarlara toslarsınız.

Saat 1:30 Yer: İstiklal (İstanbul) "Her Yer Taksim, Her Yer Direniş!"

İnsanlar her şeye rağmen sokakta, gitmeye niyetleri yok ve sloganları:

"!Her Yer Taksim! Her Yer Direniş!", "Bu Daha Başlangıç, Mücadeleye Devam!".

Bu mücadele sadece Erdoğan'a yada AKP'ye karşı değil...Belki eylemlerin birebir içinde olan birçok insan bilinçli olarak şunu düşünmüyorlar ama mücadeleleri doğrudan  neoliberal sistemin artık iyice kokuşturduğu Türk siyasal düzenine de karşı.

Neoliberalizm tahtında kalacaksa Erdoğan'ın gitmesi umulan hiçbir şeyi sağlamayacak. Tıpkı Özal'ın gitmesinin sorunları çözmediği gibi.

CHP Üst Düzey Yöneticilerine Gönderilecek Mektup

Sayın .....................

Aidatını düzenli olarak ödeyen bir CHP üyesiyim. Herhangi bir yanıt alacağımı ummamakla beraber yurttaşlık ve üyelik görevimi yerine getirerek sizi kısa bir mektupla uyarmak istiyorum:

Türkiye'de karşı devrimi amaçlayan otoriter yönetim, iktidarda kalmak ve amacına ulaşmak için her türlü hukuk dışı yöntemi kullanmaktadır. Tüm erkler artık tek elde birleşmiş durumdadır.

CHP başta olmak üzere muhalefet partilerinin yetersiz ve eski model politikaları yukarıdaki tablonun oluşmasına büyük katkıda bulunmuştur.

Sonuçta halk patlayarak Anadolu aydınlanmasını muhafaza ve müdafaa etmek için "Gezi ruhu"nu doğurmuştur.

"Gezi"nin Türk siyasetinden açık talepleri vardır.

AKP doğası gereği bu taleplerin hiçbirini yaşama geçir(e)mez. CHP ise taleplerin TBMM'de yaşama geçirilmesi için baskı yaratmaya yönelik hiçbir yaratıcı yaklaşım üretmemektedir.

Bu talepler yerine getirilmeden gerçekleştirilecek her seçim Ortadoğu ülkelerinde sıkça görülen adaletsiz, şaibeli, ve hatta hileli olacaktır. Seçim siyasi krizi çözmeyecek, ağırlaştıracaktır. Sonuçta tüm Türkiye kaybedecektir, ülkemiz ağır bedeller ödemek durumunda kalacaktır.

Gezi nedeni ile AKP'nin oylarını kaybedeceğini, bunların az da olsa bir bölümünün CHP'ye akacağını düşünerek aynı muhalefet politikası ile yola devam diyorsanız hedefinizi Atatürk'ün CHP'sine yakışmayacak kadar düşük tuttuğunuzu söylemek durumundayım.

Zaman hızla azalıyor, seçimler kapıda.

Ayağa kalkın, CHP'nin tarihsel köklerinden gelen gücü gösterin ve AKP'yi TBMM'de halkın taleplerinin gereğini yerine getirmeye zorlayın. Olmadı mı? Boşaltın TBMM'deki koltuklarınızı, boykot edin yasama çalışmalarını. Adaletsiz yasalar, bağımlı yargı ortada dururken CHP'nin seçimlere katılmayacağını da ilan edin.

Çok mu zor diyorsunuz?

O zaman hiç kusura bakmayın ama iktidarı hak etmiyorsunuz.

Kaygılarımla,

Yrd. Doç. Dr. Kerem GÜNGÖR

Atatürk Gibi Düşünmek: Türkiye 3. Bin Yılın Başında Hangi Dengelere Oynamalı ?

Mustafa Kemal Atatürk çok başarılı bir stratejistti.

1919'da dönemin egemen güçlerini ve bunların arasındaki çıkar çatışmalarını çok iyi okudu. Stratejisini buna göre belirledi: "Kapitalist devletlerin kendi aralarında ve Sovyetler'le olan çıkar çatışmalarından azami oranda yararlanarak ülkenin bağımsızlığını kurtarmak"

Zamanın ruhunu çok iyi okuyabilmesi ve doğru stratejiyi belirlemesi sayesinde Türkiye Cumhuriyeti kurulabildi. Eğer 1919'da tek kutuplu, tek emperyal gücün egemen olduğu bir tablo bulunsaydı, Atatürk'ün veya herhangi bir Anadolu liderinin böylesi bir gücün karşısında başarı kazanabilmesi çok daha zor olacaktı.

Bugün Türkiye'nin iyice erozyona uğrayıp son derece zayıflamış olan bağımsızlığını güçlendirmesi, ilerleyebilmesi için uygun bir dönemin içinde bulunuyoruz. Yine dünyanın egemen güçleri arasında şiddetli bir çıkar çatışması ortaya çıkmış durumda.

Atatürk gibi düşünebilirsek ülkemize rahat bir nefes aldırabilecek bir kavşaktayız.

Üniversiteler (II): "Adrese Teslim" Öğretim Üyeliklerine SON!

Her şeyden önce kamu üniversiteleri memur alınan herhangi bir devlet kurumu olarak görülmemelidir.

İşe alınacak öğretim üyesinin öznel bir biçimde belirlenmesi,

hemen ardından bu kişi için ilana çıkılması,

ilanın yayınlanmasından sadece 15 gün sonra atama işlemlerinin başlatılması,

biçiminde kısaca özetlenebilecek "evlere şenlik" bir işe alma pratiğimiz var.

Bunu yurtdışında akademik çalışmaların adam akıllı gerçekleştirildiği hiçbir üniversitede göremezsiniz.

Otobanda ters yönümüze seyretmekte olan bu kadar çok araç varken dönüp bir kendimize bakmak ve düşünmek zorundayız: "Acaba, yoksa biz miyiz ters yöne giden?"

Üniversiteler (I): Rektör Seçimi Üzerindeki Kutuplaşma....

Türkiye'de üniversitelerin rektörleri nasıl belirlenmeli?

Yaratıcı ve farklı görüşleri olanlara haksızlık etmek istemem ama onları bir an için değerlendirmeye almazsak Türk üniversitelerinin rektörlerinin nasıl belirleneceğine ilişkin iki yaklaşım var:

A. "Muhafazakar":

12 Eylül'ün ürettiği ve artık iyiden iyiye kurumsallaşan düzen olduğu gibi kalsın. YÖK ve Cumhurbaşkanlığı "biz"de olduktan sonra hiç sorun yok Günümüzü gün edip yaşar gideriz.

Üniversitede "dostlar alışverişte görsün" kabilinden seçim -> YÖK -> Cumhurbaşkanı

B. "İlerici":

Yukarıdaki düzenleme demokratik değil. Üniversitedeki seçimde birinci çıkan aday doğrudan rektör atanmalıdır.

Bu iki yolun da üniversiteleri ilerletemeyeceğini düşünüyorum. YÖK düzeninin, neoliberal-gerici anlayışın üniversite sistemimizin ruhunda yaptığı yıkım çok büyük. 

Birçok konuda olduğu gibi rektörlerin belirlenmesi konusunda da yeni ve ilerici bir üçüncü yola gereksinim var.

Üst Düzey Kamu Görevlilerine Kıyaklar: Kurumlara İsim Verme, Posterler, Resimler

Görevdeyken

cumhurbaşkanının,

başbakanların,

bakanların,

valilerin,

kamu kurumlarına isimlerinin verilmesi yasak olmalı.

Ayrıca kamu kurumlarının her tarafına dev posterlerinin, resimlerinin asılmalısı da....

Gücü elinde bulunduranların gözüne girme amaçlı bu tip hareketler ancak demokratik gelişimde geri kalmış olan toplumlara yakışır gibime geliyor.

Anayasaya Madde Önerisi

Madde ....: Yurt dışına ticari amaçla ölümcül silah satışı yapılamaz.

Gerekçe: Dünya barışını isteyen bir devlet aynı zamanda silah tüccarı olamaz. Aynı zamanda hem barışsever hem de silah tüccarı olamazsınız.

"Kamyon"la üye kaydederseniz "ön seçim"den çekinirsiniz....

Siyasi parti üyeliği ciddi bir iştir.

Partinin

• dünya görüşüne katılan,
• programını çok iyi bilen,
• parti içi eğitimden geçmiş,
• aidatını aksatmadan ödeyen,

etkin üyelere gereksinim var.

Kamyon dolusu insanı üye kaydetmek şu ana kadar sürdürülen uygulama. Bu da "partinin kapısını herkese açma, halkla kucaklaşma" olarak sunuluyor. Sonra da üyelik işinde ipin ucu kaçtığı için ön seçim yapmaktan, üyeye sormaktan korkuluyor. Yada üyenin önüne konulan sandıklar da istenilen sonuçları doğurmuyor, hatta beter sonuçlar da ortaya çıkarabiliyor (Örnek: CHP tarihinin benim bildiğim en başarısız ve basına oyuncak olmuş milletvekilleri 1991 ön seçimlerinde üyelerin ön seçimi sonucunda aday yapılmışlardı. Bu kişiler kısa dönem bakanlık bile yaptılar). Bozuk üye yapısı ile ön seçimden iyi bir sonuç çıkmayacağını bilmek için onlarca yıllık siyasetçi olmak gerekmiyor.

Gezi sonrası Türk siyaseti yeniden yapılandırılırken

"En iyi örgütlenme yapısı nedir?" üzerinde kafa yorulması gerekiyor.

İktidarda Kalmak İçin Başarılı Bir Taktik: Böl ve Yönet

İktidarınızı uzatmak isteyen bir başbakan iseniz muhalefetin birbirinden kopuk, ortak hareket edemeyen, asgari müşterekte buluşamayan bir yapıda olmasını ve öyle de kalmasını sağlayın....

İşiniz o zaman çok kolaylaşacaktır.

Siyasetçiye Öğüt

İktidardayken yarın muhalefet olacakmışsın gibi,

Muhalefetteyken de yarın iktidar olacakmışsın gibi,

ÇALIŞ.

"Deha"nın Nerede ve Nasıl Ortaya Çıkacağı Belli Olmaz...Ortaya Çıkınca da Önyargıları Dümdüz Eder...

Mısır'daki eylemler sırasında bir gazetecinin röportaj yaptığı çocuk neler anlatıyor dikkatle izleyelim:

http://www.upworthy.com/a-12-year-old-egyptian-boy-flabbergasts-an-interviewer-they-werent-expecting-a-political-genius-4?g=2

"Diren"işi tek noktada yoğunlaştırmak....

Tekil sorunlara odaklanarak muhalefetin ve direnişin gücünü dağıtmak doğru mudur? Bu direnişi böleceği gibi direnenleri de önünde sonunda yoracaktır.

Türkiye'deki bütün sorunların dönüp dolaşıp kaynaklandığı yer siyasal iktidar değil midir?

O zaman tüm güç yeni bir iktidar seçeneği üretmeye odaklanmalı.

Bir siyasi muhalefet hareketi ne kadar hoş şeyler söylerse söylesin.....

A. Laikliği içselleştirerek savunmuyorsa,

B. Neoliberal ekonomi karşıtı sağlam ekonomi politikası yoksa,

topluma hiçbir yararı dokunmaz.

Böyle hareketlere destek verenler de önünde sonunda düşkırıklığına uğrar, fena pişman olur.

Sürekli "İletişim" ve "Etkileşim" İçerisinde Canlı, Kanlı Bir Siyasal Yapılanma Gerekli

Siyasal partilerimiz gövde-baş arasındaki ilişkinin çok zayıf olduğu hastalıklı denilebilecek bir yapıya sahip.

Bilişim teknolojilerinin alıp başını gittiği bir ortamda parti yönetimleri üyelerinin nabzını tutmakta, onlarla birlikte politika geliştirmekte, üyelerinin durulgüçlerinden yararlanmada sınıfta kalıyorlar. 

Yeni üye kaydetmeyi ve başka partilerden istifa edenleri bünyelerine katmayı çok seviyorlar ama "Bu yeni üyeler ne yapacak, biz bu üyelerden nasıl parti çıkarları doğrultusunda yararlanacağız?" diye bir düşünce yok.

Parti hiyerarşisinin en üstünde yer alan bir yada birkaç kişi parti politikasını bir anda konjonktüre göre değiştirebilecek açıklamalar yapıyor. Bu açıklamalar yapılmadan önce parti örgütünün, tüm üyelerini de kapsayan biçimde nabzı tutuluyor mu? Hiç sanmıyorum.

Türkiye'de siyasi iletişim ve bilişimde insana saygıyı esas alan bir devrim gerek!

"Gezi" Sonrası Türkiye Siyasetinde....

1. Siyasetçi erbabının baygınlık veren kayıkçı kavgaları ve -sosyal- medya atışmaları tüm gündemi

KAPLAMASIN!

2. Ülkenin artık gerçekten kangren olan dev sorunlarına ilişkin basmakalıp değil taze çözüm önerileri 

TARTIŞILSIN!

Atatürk Biraz Daha Yaşasaydı....

....Diyanet İşleri Başkanlığı'nı da kaldırırdı.

Barajsız Milletvekili Seçimi için bir Öneri

"Temsilde adalet ve yönetimde istikrar" ilkesi önemli.

Baraj tümden kalkarsa "yönetimde istikrar"da sorun olacak.

Diyebilirsiniz ki "Ne güzel işte! Gerici bir partinin göreceli az oyla çok milletvekili çıkarıp tek başına ülkeyi yönetmesi engellenmiş olur böylece."...

Türkiye'de ilerici bir siyasal partinin ömür billah birinci parti ol(a)mayacağına inanıyorsanız sorun yok tabii...

Ama ya olursa?

O zaman "O kadar büyük bir başarı kazanıldı. Bu başarının hak ettiği milletvekili sayısı bu kadar az mı olacaktı?" diye hayıflanılacak. Keşke "tek başına" hükümeti kurabilseydi denilecek (Bkz. 1977 genel seçimleri).

Önerim:

Milletvekili Seçim Barajı = % 0
Genel Seçimde En Çok Oy Olan Partiye Verilecek "Türkiye" Milletvekili Sayısı = 50
Seçim Bölgelerinden Seçilecek Milletvekili Sayısı = 500

TBMM Üye Tam Sayısı = 500 + 50 = 550

Bu önerdiğim sisteme göre bir partinin tek başına hükümet kurabilmesi için en az % 46 oy alması gerekiyor. Yani "temsilde adalet" açısından da epey iyi.

Not: a. 2011 genel seçiminde yukarıdaki sistem uygulansa idi AKP yine tek başına hükümet kuracaktı ama daha az milletvekili ile.

b. 1977 genel seçiminde yukarıdaki sistem uygulansa idi CHP yine tek başına hükümet kuramayacaktı.

1980'lerin Muhalefet Sloganları 3. Binyıl Türkiye'sinde İşlemez (II): Bıkkınlık Veren "Hesap Soracağız!" Edebiyatı

Özal yıllarında ne dinlerdik muhalefetten? 

"Yolsuzluklardan hesap soracağız!"

Özal ANAP'lıların oyları ile Çankaya'ya çıktıktan sonra "Özal'ı Çankaya'dan indireceğiz!"

1991'de SHP-DYP koalisyonu...

Ne oldu? Hiçbir şey! Ne Özal indirilebildi, ne de yolsuzluklardan hesap soruldu gerçek anlamda. 

Büyük umutla başlayan SHP-DYP koalisyonu son derece başarısız oldu...

Sivas, Uğur Mumcu cinayeti, faili meşhurlar, köy yakmalar, yolsuzluklar arka arkaya geldi....

Ama siyasetçi esnafı ezberi hiç bozmadan devam etti seçmene maval okumaya: "Hesap soracağız!"

Çiller, Yılmaz, Erbakan, Ecevit, Gül, Erdoğan....Başbakanlık koltuğuna oturdular...Her başbakanın döneminde hukuksuzluklar yaşandı, bir sürü şey oldu....Hesabın "h"si sorulmadı...

Muhalefette kalan hesap sor(a)mayacağını bile bile en yüksek perdeden "soracağız!" dedi....Ama biliyordu ki kendinden ileride hesap sorulmaması için onun da hesap sorma mekanizmasını kurmaması gerekiyordu. 

Yıl 2013...

Artık bıktık şu bayat "hesap soracağım" söyleminden... İnandırıcılığı hiç mi hiç kalmadı. 

Zaten adam gibi bir demokraside iktidarlar hesap sormaz, o hesapları hukuka bağlı bağımsız ve güçlü yargı sorar. Hem de iktidarda olandan da "üç vakte kadar" demeden "derhal" sorar. 

O zaman maval okumayı keselim.

Öyle bir yargı düzeneği oluşturalım ki tüm Türkiye'nin onur duyacağı kadar bağımsız ve güçlü olsun. 

Bütün hesapları da falanca filanca siyasal parti önderi ve adamları değil savcılarımız ve yargıçlarımız sorsun artık. 

Son Not: Bağımsız ve güçlü yargı HSYK yapısının değiştirilmesi ile pat diye olacak bir şey değil. Yargıyı A'dan Z'ye ele alan kapsamlı bir yaklaşımla sağlanabilir. Tıpkı sadece YÖK'ü kaldırmakla üniversiteler düzelmezse sadece HSYK yapısını değiştirerek yargı bağımsızlaştırılıp güçlendirilemez. 

1980'lerin Muhalefet Sloganları 3. Binyıl Türkiye'sinde İşlemez (I): YÖK Örneği

1980'lerde SODEP ve sonrasında da SHP'nin haklı olarak dilinden düşürmediği bir slogan vardı:

"YÖK YOK OLMALI"

O sloganın ilk dile gelişi üzerinden 30 yılı aşkın zaman geçti.

YÖK anlayışı üniversitenin anlayışı, YÖK anlayışı akademisyen titrini taşıyan bir sürü insanın anlayışı oldu.
Üniversite YÖK, YÖK de üniversite oldu.

Şimdi YÖK üst yapısını hala kaldıracağız deniyor (bkz. CHP).

30 yılın bilimsel düşünceye, etiğe yaptığı tahribatı ne yapacağız? YÖK formatlı kafalara özerklik vererek nereye gideceğiz? Altyapısız yüzlerce üniversiteyi ne yapacağız?

Seksenler seksenlerde kaldı, dizi oldu artık. Seksenlerin söylemleri 2000'ler için çok eksik ve yetersiz kalıyor.

Demirel'in bir sözünü değiştirerek söyleyelim: "Napıcakmış o kıda üniversiteyi cebine mi goocekmiş?"

Siyasi Krizleri Seçimle Aşabilmek için Bir "Acil Durum Sübabı": Sine-i Millet

Türkiye'de birçok kurumdan istifa ettiğinizde istifanız işleme konarak o kurumla ilişiğiniz kesilir.

Bir kurum hariç: TBMM.

Bir milletvekili "Ben artık bu görevi yapmayacağım" deyip istifasını sunduğunda milletvekilliği düşmez.

Peki ne olur?

Anayasa Madde 84'e bakalım:

"MADDE 84- (Değişik: 23/7/1995- 4121/9 md.)
İstifa eden milletvekilinin milletvekilliğinin düşmesi, istifanın geçerli olduğu Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlık Divanınca tespit edildikten sonra, Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Kurulunca kararlaştırılır."

Yani TBMM çoğunluğu kimin istifasının kabul edileceğine, kimin istifasının reddedileceğine karar veriyor.

Bu ise uygulamada muhalefetin Türkiye'yi milletvekili genel seçimine götürme yolunun tıkanması demektir.

Öneri:

1. TBMM üyelerinin istifaları Genel Kurul onayı aranmaksızın doğrudan işleme konur.

2. TBMM tam üye sayısının en az dörtte birine denk gelen üyelik boşaldığında üç ay içerisinde genel seçim yapılır.

Böylece halk desteği erimiş meclis çoğunluğuna sığınarak ülkeyi yönetmeye çalışan iktidarlara karşı muhalefetin eline de ülkeyi seçime götürme silahı verilmiş olur. Silahlar eşitlenir.

Kriz anında muhalefet istifa ederek ülkeyi seçime götürür. Siyasi tansiyon gereksiz yere yükseltilmeden düşürülür.

Yanlış Saptama: Ancak Yeni Anayasa Seçim Barajı Sorununu Çözer!

Barış Yarkadaş geçenlerde bir tweet attı ve yeni Anayasa ile seçim barajı sorununun çözüleceğini söyledi.

Şu an yürürlükte olan 1982 Anayasa'sında seçim barajının % 10 olacağı gibi bir hüküm yok.

Seçim barajı göreceli olarak anayasa değişikliğine göre çok daha kolay olan yasa değişikliği ile tarihe karışabilir.

Değiştirilmesi gereken  Milletvekili Seçimi Kanunu'nun 33. maddesi (http://www.mevzuat.gov.tr/MevzuatMetin/1.5.2839.pdf).

"Madde 33 – (Değişik birinci fıkra: 23/5/1987 - 3377/9 md.) Genel seçimlerde ülke genelinde, ara seçimlerde seçim yapılan çevrelerin tümünde, geçerli oyların % 10'unu geçmeyen partiler milletvekili çıkaramazlar. Bir siyasi parti listesinde yer almış bağımsız adayların seçilebilmesi de listesinde yer aldığı siyasi partinin ülke genelinde ve ara seçimlerde seçim yapılan çevrelerin tümünde yüzde onluk barajı aşması ile mümkündür." 

"Çevre ve Emek Dostu İş Yeri" Belgesi?

• Çalışanlarının haklarına saygılı (sendika üyeliğine izin veren, toplu sözleşme yapan, taşeron kullanmayan

• "Çevre ve emek dostu" üretim yapan veya "çevre ve emek dostu" süreçlerle üretilmiş malları satan

firmalara kar amacı gütmeyen, sağlam bir kurum tarafından "ÇEVRE ve EMEK DOSTU İŞYERİ" sertifika verilse ve 

tüketiciye böyle firmaları bilerek alışveriş yapma şansı tanınsa iyi olmaz mıydı? 

Öylesine düşündüm. Belki dünyada uygulamaları vardır. 

"Adil ticaret" kavramının daha gelişmiş halinden söz ediyorum.

Gezi Türk Siyasetini Dipten Silkelerken CHP?

Daha yeni "Kusura bakmayın. Tayyip Erdoğan değişmez" dedi mi demedi mi Erdoğan?

Elbette Türk siyasetini azıcık takip eden herkes bunun böyle olduğunu yıllardan beridir çok iyi biliyor.

1994'te İstanbul belediye başkanlığına aday olan Erdoğan'ın kişiliği zamanla değişmedi. Sevenleri, boyuna posuna kurban olmak isteyenleri de zaten ona bu değişmezliğinden ötürü bayılıyorlar.

O bir İslamcı görev adamı. Görevi karşı devrimle "aydınlama"yı bu ülkenin topraklarına gömmek üstüne de bol bol beton döküp helal TOKİ konutları, AVM, rezidans dikmek....Verdiği talimatlar ve yaptırdıklarının hepsi "eşya"nın "tabiat"ı gereği.

Sonuç olarak Erdoğan cephesinde şaşırılacak, sinirlenecek, kızacak hiçbir şey olmadığı gibi "düşünce-eylem" arasında şiir gibi bir uyum var. Şiirsever imamımızın fikri ne ise zikri de o...

Asıl tüm ilginin ve de tepkinin yönelmesi gereken adres CHP. CHP yönetiminin sokaklarda direnen halktan çok geride kaldığı herkesin bildiği bir sır.

İktidar seçeneği oluşturmak zor iş olduğu için basına çok "sert (!)" açıklamalar yaparak, ardı ardına tweet atarak, TBMM konuşmalarını sosyal medya ile yayarak muhalefet yapıyormuş gibi gibi yapıyorlar.

Söylem zehir zemberek ama eylem fıs.

Tiran, diktatör dediğin bir kişi ile anayasa masasına oturmak ve beraber çalışmak CHP'nin yaşadığı acayip tezatlardan sadece biri. Hem de bu anayasa değişikliğinin halkın hiçbir acil talebini gerçekleştirmeyeceğini bile bile....

İktidar seçeneği olmak için her şeyden önce partinizin üyelerini ve sempatizanlarını dinlemeniz, politikalarınızı onları dinleyerek oluşturmanız gerek.

"Zenginden alıp yoksula vereceğim!" demeniz gerek. Bi'sürü şey söylemek, bi'sürü şey eleştirmek yerine o bi'sürü şeyin asıl nedenine yönelip onu eleştirmek gerek, yani neoliberal ekonomiyi....

Söyleminizi eylemle desteklemeniz gerek. İşlevsizleştirilen TBMM'den çıkmak gerek....

Ha bunlar olmaz mı? Yapamaz mısınız? Şimdi izlediğiniz strateji çok mu iyi?

O zaman da dükkanı kapatıp anahtarı vermeye hazır olmak gerek....